ரோமேன்ஸ் 

புதிதாய் ஒரு பரவசம் 
புது உலகில் என் பிரவேசம் 

மேலே நிர்வாணமான வானம் 
வெண்மேகத்தை புத்தாடையாய் உடுத்திக்கொள்ள 
கீழே நீலக்கடல் கரை வந்து கரகோஷம் எழுப்ப 

வீசுகின்ற தென்றல் காற்றும் 
தேகத்தினுள் உரசி செல்ல 

கூச்சலிடும் மனிதர்கள் பேச்சும் 
கீச்சுகின்ற பறவையாய் தோன்ற 
அகிலமே அழகாய் தெரிந்தது 
என் அழகி என் அருகில் அமர்ந்ததும் 

கருப்பு கூட அழகு என்று 
அவள் கூந்தல் அசையும் போது புரிந்தது 
சிகப்பு கூட சிறப்பு என்று 
அவள் கன்னம் சிவக்கும் போது புரிந்தது 
வெண்மை கூட எளிமை என்று 
அவள் சின்ன சிரிப்பின் போது புரிந்தது 
நானும் கூட கவிஞன் என்று 
அவளை நினைக்கும் போது புரிந்தது 
அவளும் என் தாய்தான் என்று 
என் வலியால் அவள் விழியில் தெரிந்தது 

அவள் இமை போன போக்கிலே 
என் இதயமும் உடன் பயணித்தது 
அவள் கரம் பிடிக்கும் நோக்கிலே 
என் விரல்களும் விரல் கோர்க்கிது 

வாஞ்சையுடன் என் நெஞ்சில் சாய்ந்ததும் 
பிஞ்சு குழந்தையின் ஸ்பரிசம் உணர்ந்தேன் 
முகத்திலே அவள் முடியும் படர்ந்ததும் 
மயில் தோகையின் வருடல் உணர்ந்தேன் 

உடல்களும் இருக்கமாய் இருந்தும் 
உள்ளமோ இறகாய் இருந்தது 
வெட்கம் அவள் இமைகளில் இருந்தும் 
வெட்கப்பட்டு மறைவில் இருந்தது 

என்னைவிட என்னை நேசிக்க 
காதல் கொண்ட தாயும் நீயே 
என்னுள் என்னை நானே கண்டிட 
காதல் தந்த சேயும் நீயே